Islamic Theology
An introduction
இஸ்லாமிய இறையியல்
ஓர் அறிமுகம்
பாடம் 02:இறைநீதி
இறைநீதி (அத்ல்) என்பது உசூல் அல்-தீன் (மார்க்கத்தின் அடிப்படைகள்) இல் இரண்டாவது முக்கிய அம்சமாகக் கருதப்படுகிறது. இது அல்லாஹ்வின் செயல்கள் அனைத்தும் நீதியானவை, அநீதி அல்லது அக்கிரமம் இல்லாதவை என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. இறைநீதி மனித அறிவு, சுதந்திர விருப்பம், மற்றும் உலகில் நிகழும் சம்பவங்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையது.
இறைநீதி (அத்ல்) என்பது அல்லாஹ்வின் செயல்கள் அனைத்தும் நல்லவை, விரும்பத்தக்கவை, மற்றும் அக்கிரமம் இல்லாதவை என்பதைக் குறிக்கிறது. இது அல்லாஹ்வின் ஞானத்துடன் (ஹிக்மா) இணைந்து, உலகத்தை சமநிலையுடன் படைத்தல், சட்டங்களை நிறுவுதல், மற்றும் வெகுமதி-தண்டனை வழங்குதல் ஆகியவற்றில் வெளிப்படுகிறது. ஷீஆக்கள் மற்றும் மு’தஸிலா தத்துவவாதிகள் இதை ‘அத்லிய்யா’ என்று அழைக்கின்றனர், இது அல்லாஹ்வை அநீதியிலிருந்து விலக்கி வைக்கிறது. இமாம் அலி (அ.ஸ்) கூறியதாவது: “ஏகத்துவம் என்பது அவனுக்கு வரம்புகளை கற்பனை செய்யாதிருத்தல், நீதி என்பது அவன்மீது குற்றம் சுமத்தாதிருத்தல்.” இது அல்லாஹ்வின் செயல்களை அறிவால் பகுத்தறியும் போது, அவை அழகானவை மற்றும் ஞானமுள்ளவை என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. இறைநீதி இல்லையெனில், தவ்ஹீத் (ஏகத்துவம்), நபித்துவம், மற்றும் மறுமை போன்ற நம்பிக்கைகள் அர்த்தமற்றவையாகிவிடும். ஷீஆக்களுக்கு இது சமூக நீதி, அடக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையாகவும் அமைகிறது, ஏனெனில் அல்லாஹ் தனது அடியார்களுக்கு அநீதி இழைக்கமாட்டான்.
மனித அறிவு (அக்ல்) நல்லவை-தீயவை இடையே பிரித்தறியும் இயல்புடையது, இது அல்லாஹ்வின் பெரும் அருட்கொடை. உண்மை, நேர்மை, வீரம், நீதி போன்றவற்றை நல்லவையாகவும், பொய், துரோகம், கோழைத்தனம் போன்றவற்றை தீயவையாகவும் அறிவு பகுத்தறிகிறது. இருப்பினும், அறிவு வரையறைக்குட்பட்டது என்பதால், அனைத்து உண்மைகளையும் அது தனியாக விளங்கிக்கொள்ள முடியாது; அதனால் வேதங்கள் மற்றும் நபிமார்கள் அனுப்பப்பட்டனர். ஷீஆ தத்துவத்தில், அறிவு இறைநீதியை நிரூபிக்கும் முதன்மை கருவி; அறிவு சுதந்திரமாக செயல்படாவிட்டால், ஏகத்துவம் மற்றும் நபித்துவம் பற்றிய நம்பிக்கைகள் பாழாகிவிடும். இமாம் ஜாஃபர் அஸ்-ஸாதிக் (அ.ஸ்) கூறியதாவது: “ஏகத்துவம் என்பது அவனுக்கு குறைபாட்டு பண்புகளை இணைக்காதிருத்தல், நீதி என்பது அவன்மீது நீங்கள் குற்றம் சுமத்தாதிருத்தல்.” இது அறிவால் இறைவனின் உள்ளமையை நிரூபிப்பதை வலியுறுத்துகிறது. மேலும், அறிவு இறை அத்தாட்சிகளை ஆராய்ந்து, வானம்-பூமியின் சமநிலையை உணரச் செய்கிறது, இது குர்ஆன் 3:190 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
அல்லாஹ் நீதியானவன், தனது அடியார்களுக்கு அநீதி இழைக்கமாட்டான். அநீதி அல்லாஹ்வின் தெய்வீக இயல்புக்கு ஒவ்வாதது. குர்ஆன் 18:49 இல்: “உமதிறைவன் எவருக்கும் அநியாயம் செய்யமாட்டான்.” தண்டனைகள் மனிதர்களின் செயல்களால் வருவன, அல்லாஹ்வால் அல்ல (குர்ஆன் 9:70). ஷீஆக்களில், இறைநீதி அல்லாஹ்வின் செயல்களை அக்கிரமத்திலிருந்து விலக்கி வைக்கிறது; அவன் தகுதியற்றவர்களை நபிமார்களாகத் தேர்ந்தெடுக்கமாட்டான், அல்லது சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட கடமைகளை திணிக்கமாட்டான் (குர்ஆன் 2:286). இமாம் அலி (அ.ஸ்) இதை “எல்லாவற்றையும் உரிய இடத்தில் வைத்தல்” என்று வரையறுக்கிறார். இது உலகத்தாருக்கு அநீதி விரும்பாதது (குர்ஆன் 3:108), மற்றும் வெகுமதி-தண்டனை அளவுகோல்களை நீதியுடன் நிறுவுதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. ஷீஆ தத்துவத்தில், இறைநீதி ஞானத்துடன் இணைந்து, அல்லாஹ்வின் செயல்கள் அனைத்தும் நோக்கமுடையவை என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.
அல்லாஹ் மனிதனை சுதந்திர விருப்பம் (இக்தியார்) உள்ளவனாகப் படைத்தான். மனித செயல்கள் அவர்களின் விருப்பத்தால் நிகழ்கின்றன, விதியால் அல்ல. இல்லையெனில், தண்டனை-வெகுமதி அர்த்தமற்றதாகிவிடும். ஷீஆக்கள் ஜப்ர் (கட்டாயம்) மற்றும் தஃபீத் (முழு சுதந்திரம்) இரண்டையும் நிராகரித்து, இடைநிலை அணுகுமுறையை (அம்ர் பைன் அல்-அம்ரைன்) ஏற்கின்றனர், இது இமாம் அஸ்-ஸாதிக் (அ.ஸ்) போதனைகளால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. இது இறைநீதியைப் பாதுகாக்கிறது, ஏனெனில் அல்லாஹ் மனிதர்களை அவர்களின் செயல்களுக்காக பொறுப்பேற்கச் செய்கிறான். குர்ஆன் 13:11 இல்: “அல்லாஹ் எந்தக் கூட்டத்தாரையும் அவர்கள் தங்களை மாற்றிக்கொள்ளாத வரை மாற்றமாட்டான்.” இது மனித சுதந்திரத்தை வலியுறுத்துகிறது, மற்றும் தீமைகள் மனிதர்களால் ஏற்படுத்தப்படுவதை உறுதிப்படுத்துகிறது (குர்ஆன் 4:79).
அறிவு மார்க்கத்தின் அடிப்படை மூலாதாரங்களில் ஒன்று, அது விடயங்களை உறுதியாக விளங்கி, தீர்ப்பு வழங்குகிறது. அநியாயம், பொய், கொலை போன்றவை தீயவை என அறிவு இனங்காண்கிறது, குர்ஆன் அல்லது ஹதீஸ் இல்லாவிட்டாலும். குர்ஆன் 3:190 இல் அறிவுடையோருக்கு இறை அத்தாட்சிகளை ஆராய அழைப்பு விடுக்கிறது. ஷீஆக்களில், அறிவு இஸ்லாமின் அடிப்படையிலும் பிரிவுகளிலும் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது; அதை குறைத்து மதிப்பிடுவது நியாயமற்றது. குர்ஆன் 6:65 இல் வசனங்களை திருப்பி விளக்குவது அறிவை அதிகரிப்பதற்காகவே. அறிவைப் பயன்படுத்தாதவர்களை குர்ஆன் 8:22 இல் மிக இழிவானவர்களாகக் கருதுகிறது. இமாம் அலி (அ.ஸ்) அறிவை “அல்லாவின் தூதர்” என்று அழைத்தார், இது இறைநீதியை அறிவால் புரிந்துகொள்ளும் முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
உலகில் நிகழும் பூகம்பம், புயல் போன்ற அனர்த்தங்கள் சிலவேளை இறைத் தண்டனையாக வரும், வரம்பு மீறியவர்களுக்கு (குர்ஆன் 11:82, 34:16). வேறு சில அனர்த்தங்கள் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி, உண்மைப்பால் திரும்பச் செய்யும் (குர்ஆன் 30:41). மற்றவை மனிதர்களால் தாமாக ஏற்படுத்திக்கொண்டவை (குர்ஆன் 13:11, 4:79). ஷீஆ கண்ணோட்டத்தில், இவை இறைநீதியுடன் முரண்படாது; அவை ஞானமுடையவை மற்றும் நோக்கமுடையவை, உலக சமநிலையை பராமரிக்கின்றன. அல்லாஹ் அநீதி விரும்பாதவன் (குர்ஆன் 3:108), எனவே அனர்த்தங்கள் மனித செயல்களின் விளைவு அல்லது சோதனைகள். இமாம் ஹுசைன் (அ.ஸ்) போதனைகள் இவற்றை இறை அருளாகக் காண்கின்றன, ஏனெனில் அவை மனிதர்களை திருத்துகின்றன.